Bezoekersverhaal: Witte zwanen, zwarte zwanen

Doortje onze nieuwsgierige en ondernemende poes is altijd op onderzoek uit. Ze wil graag weten hoe alles zit en is altijd op zoek naar speelkameraadjes. Zo’n speelmaatje kan iedereen zijn: een buurjongen of de buurvrouw, de poes van de overburen, een vogel in de tuin, een plastic zakje, een blaadje , …. Maar, helaas, ook de jonge zwanen in het weiland tegenover ons.

Vader en moeder zwaan hadden 7 jongen gekregen en waren hier heel trots op. Als passant mocht je niet te dicht bij komen, want dan kwam vader of moeder hooghartig blazend en zich grootmakend naar je toe. Dan ga je wel een rondje om. Doortje, daar en tegen, trok zich hiervan niets aan en ging op onderzoek uit. Zou het leuk zijn om met die kleine zwaantjes te spelen. Doortje kwam heel dicht in de buurt, maar vader en moeder zwaan accepteerden dit niet. Met een enorme slag met de vleugel sloegen zij Doortje neer. Doortje bleef bewegingsloos liggen.

Ik zag het gebeuren vanuit mijn keukenraam. Ik heb de dierenambulance gebeld en gevraagd wat ik moest doen. De ambulance kwam zelf, heeft de zwanen wat weggejaagd en heeft Doortje gered. Doortje had vele botbreuken en ook nog enkele inwendige bloedingen. Door de goede verzorging van enkele weken in de dierenkliniek leeft Doortje nog.

Het gebeuren was een enorme klap. Emotioneel en financieel. Ik had mij nooit bedacht dat ik mijn poes zo zou kunnen missen en was dolblij dat ze weer helemaal genezen was. Maar financieel was het ook een schok. Drie weken verblijf in een dierenkliniek is niet goedkoop. Het leverde een erg hoge rekening op.