Bezoekersverhaal: Ik ga op vakantie en neem mee ….

Elk jaar als we op vakantie gaan is de vraag of Whisky onze kat ook mee gaat, of dat hij naar een dierenpension gaat. Dit jaar waren we te laat met reserveren en was er geen plek voor onze kat in het pension. De buren waren ook op vakantie, dus Whisky moest mee met ons in de caravan naar Frankrijk.

Net als voor ons, had ik ook een reisverzekering voor Whisky afgesloten zodat mocht hem iets overkomen, wij met een gerust hart naar de dierenarts konden gaan. Achteraf gezien was ik maar wat blij dat ik dat gedaan had, want Whisky was weggelopen en aangereden door een auto. Ik had Whisky wel aan zijn lijn gedaan, maar op een 1 of andere manier was hij losgekomen en gaan zwerven over de camping. Een van de auto’s lette niet goed op en reed Whisky aan.

Gelukkig had Whisky alleen een gebroken pootje, maar we moesten toch twee keer naar de arts (gips erom en gips eraf). Iedereen op de camping had medelijden met Whisky. Een gebroken pootje en dan die warme zon. Hij kreeg heel veel aanloop, aandacht en lekkere hapjes. Hij lag heerlijk op een kussen in de schaduw.

Toen we thuis waren moest iedereen zijn vakantiekilo’s kwijt, ook Whisky. Hij was wel 3 kilo aangekomen. Maar dat is hij nu weer kwijt. Iets meer beweging en iets minder dik makende hapjes en wat dieetvoeding. Zijn pootje is weer mooi geheeld.

Je kat blijft een jager

Huisdier eigenaren onderschatten nog wel eens het natuurlijke instinct van hun dier. Zo ook katteneigenaren blijkt uit een Brits onderzoek. 

Invloed van katten op lokale dierenpopulaties

vogel met katDe grote aantallen katten zorgen ervoor dat lokale dierenpopulaties aangetast worden. Uit het onderzoek bleek dat huisdiereigenaren niet of zelden bereidt zijn om hun vriendje binnen te houden.

Ze werden gevraagd te voorspellen hoeveel prooien er per maand mee naar huis genomen worden. Daarna moesten ze de daadwerkelijk meegenomen prooien tellen gedurende 4 maanden. Het aantal wat uiteindelijk op de mat gelegd werd was een stuk meer dan voorheen door de eigenaren zelf voorspeld.

De eigenaren werden daarna gevraagd of zij hun huisdier binnen zou houden om de lokale fauna te behouden. Slechts 2% was hiertoe bereid.

Wat ook uit het onderzoek bleek was dat niet alle katten ’s nachts aan het jagen gaan. Van de 86 katten hebben 25 gedurende de 4 maanden geen prooi meegenomen naar huis.

 

Bron: Ecology and Evolution magazine

Bezoekersverhaal: Witte zwanen, zwarte zwanen

Doortje onze nieuwsgierige en ondernemende poes is altijd op onderzoek uit. Ze wil graag weten hoe alles zit en is altijd op zoek naar speelkameraadjes. Zo’n speelmaatje kan iedereen zijn: een buurjongen of de buurvrouw, de poes van de overburen, een vogel in de tuin, een plastic zakje, een blaadje , …. Maar, helaas, ook de jonge zwanen in het weiland tegenover ons.

Vader en moeder zwaan hadden 7 jongen gekregen en waren hier heel trots op. Als passant mocht je niet te dicht bij komen, want dan kwam vader of moeder hooghartig blazend en zich grootmakend naar je toe. Dan ga je wel een rondje om. Doortje, daar en tegen, trok zich hiervan niets aan en ging op onderzoek uit. Zou het leuk zijn om met die kleine zwaantjes te spelen. Doortje kwam heel dicht in de buurt, maar vader en moeder zwaan accepteerden dit niet. Met een enorme slag met de vleugel sloegen zij Doortje neer. Doortje bleef bewegingsloos liggen.

Ik zag het gebeuren vanuit mijn keukenraam. Ik heb de dierenambulance gebeld en gevraagd wat ik moest doen. De ambulance kwam zelf, heeft de zwanen wat weggejaagd en heeft Doortje gered. Doortje had vele botbreuken en ook nog enkele inwendige bloedingen. Door de goede verzorging van enkele weken in de dierenkliniek leeft Doortje nog.

Het gebeuren was een enorme klap. Emotioneel en financieel. Ik had mij nooit bedacht dat ik mijn poes zo zou kunnen missen en was dolblij dat ze weer helemaal genezen was. Maar financieel was het ook een schok. Drie weken verblijf in een dierenkliniek is niet goedkoop. Het leverde een erg hoge rekening op.

Bezoekersverhaal: Balanceren op dun ijs

Pien, ons jonge poesje, maakte voor het eerst de winter mee. Sneeuw was raar, al die vlokjes, daar kon je leuk mee spelen, maar ijs ….. wat is dat?
We wonen aan de rand van een sloot en voor water was Pien een beetje bang. Toen ging het vriezen. Pien vond dat wel interessant en ging het ijs eens proberen. Nu kon ze naar de overkant en het weiland eens onderzoeken. Voordat ik het doorhad, stond Pien op het dunne ijs. Het ijs kraakte aan alle kanten. Het ijs was zo dun, dat ik er ook niet op kon staan om Pien van het ijs te halen.

Ik stond doodsangsten uit. Hoe moest dat nu als Pien door het ijs viel? Hoe moest ik haar redden? Wat als ze nat van het ijswater werd en onderkoeld raakte? Wat als haar pootje bevroren raakt en geamputeerd moet worden? Hoe kom ik bij de dierenarts zonder auto? Mag ik of moet ik de dierenambulance bellen? Hoe moet ik de rekening van de dierenarts betalen? Zo spoken er tientallen vragen door je hoofd.

Pien was zich van geen kwaad bewust en kwam na een ommetje op het krakende ijs gewoon weer terug in onze tuin. Ik, daar en tegen, ging op internet op zoek naar een goede verzekering voor mijn poes. Door dit kleine avontuurtje op het ijs, besefte ik dat ik tal van kosten had moeten maken, als Pien door het ijs was gezakt. Een verzekering is wat betrouwbaarder dan het dunne ijs.

Bezoekersverhaal: Blaffende katten bijten niet

Honden en katten samen zijn geen goede combinatie samen. Nu bevestigen uitzonderingen de regel, want onze hond Lester en onze kat Ferdinand kunnen het uitstekend met elkaar vinden. Ze liggen bij elkaar in de mand. Ferdinand loopt mee als Lester wordt uitgelaten. Ze hebben het heel gezellig samen.
Heel grappig is ook dat ze elkaar beschermen. Als er een vervelende kat is die Ferdinand plaagt, blaft en gromt Lester en de kat is verdwenen. En ook andersom, wat blazen en sissen van Ferdinand en de vervelende buurhond die Lester steeds irriteert is weg.

Helaas ging het vorige week niet helemaal goed. De overburen hadden een pitbull gekregen en die was nogal agressief. Zo gauw hij Lester en Ferdinand samen zag begon het blaffen en agressief benaderen. Ferdinand en Lester kwamen voor elkaar op, maar dat voorkwam niet dat de pitbull hen aanviel en begon te bijten. De eigenaar kreeg de hond slecht onder controle en onze hond en kat zaten onder de bijtwonden. Ze moesten worden opgehaald door de dierenambulance.

In de dierenkliniek moesten de bijtwonden worden gehecht. Bij elkaar waren het er wel tien. De dierenarts vertelde dat het op het randje was. Sommige bijtwonden waren zo diep, dat ze bijna niet gehecht konden worden en bijna amputaties noodzakelijk waren geweest. Gelukkig waren we er snel bij en zijn onze huisdieren nog steeds gezond. Lester en Ferdinand zijn nog steeds een hecht stel, maar lopen wel een blokje om als ze een blaffende hond horen.

Bezoekersverhaal: Onze goeie ouwe Lobbes

Lobbes, onze mooie Angora poes, is al aardig op leeftijd. Sinds dat ze bij ons kwam op jonge leeftijd, heeft ze haar favoriete plekje voor het raam. Heerlijk in de zon en een mooi uitzicht op de tuin met de vogels en de mensen die thuis komen. Heel gezellig een kopje van Lobbes als je thuis komt samen met wat gezellig gemiauw.

Lobbes bleef ook op de vensterbank liggen toen de schilder de buitenboel ging schilderen. Vol aandacht volgde ze de activiteiten van de schilder. Helaas was de schilder niet echt handig en stootte hij het raam kapot. Een kapot raam was weg, maar Lobbes zat helemaal onder het glas. Zijn hele langharige vacht zat vol met glassplinters. Ze was vreselijk geschrokken. Lobbes wilde dit gekke spul uit haar vacht halen, maar het glas was scherp en haar tong ging bloeden. Ze raakte nog meer in paniek. Gelukkig was ik thuis en kon ik, nadat ik een handdoek om Lobbes had geslagen, samen met de buurvrouw naar de dierenarts.

Bij de dierenarts bleek dat om al het glas uit Lobbes haar vacht te krijgen haar vacht afgeschoren moest worden. We kregen een kale poes. Ook kon de arts even goed kijken hoe het met de tong en bek van Lobbes was. Had ze geen glas binnen gekregen? Helaas wel. Ze had een klein stukje ingeslikt. Dit leverde, naast een bloedende tong, ook schade op aan haar slokdarm. Al met al een hele onderneming, maar gelukkig is het weer goed gekomen. We worden weer vrolijk begroet door onze goeie ouwe Lobbes als we weer thuis komen van ons werk.

Bezoekersverhaal: De kat krabt de krullen van de trap

Een mooi spreekwoord: de kat krabt de krullen van de trap. O nee het is geen spreekwoord, maar een zin om goed te leren articuleren. Maar gaat het niet over. Frits, onze kater, is een kat die echt de krullen van onze houten trap krabt. We zijn er niet echt blij mee, maar vinden het beter dan dat hij het bij onze leren bank doet. De krullen laat Frits liggen en wacht tot ik die heb opgeruimd. De trap wordt langzaam een beetje glad.

Op een dag hadden wij een poes te logeren, Loes. Loes was nog een jong poesje dat erg ondernemend was en erg nieuwsgierig. Loes ging eens kijken bij het hoopje krullen van de trap. Ze ging er mee spelen en plotseling hoorde ik een enorm gemiauw van Loes. Wat was er aan de hand? Tijdens het spelen met de krullen had ze een splinter in haar pootje gekregen. Ze was helemaal overstuur en ik kon haar zelf niet kalmeren om de splinter eruit te halen. Ze moest naar de dierenarts. Bij de dierenarts bleek dat de er meerdere splinters in haar pootje zaten die er met een verdoving uitgehaald moesten worden. Natuurlijk gebeurde dit ook nog ’s avonds zodat we naar het ‘’dure’’ avondspreekuur moesten.

Al met al kosten de trapkrullen van Frits ons 200 euro. Ik nam me twee dingen voor. Eén elke dag toch maar even de trapkrullen van Frits opruimen. Twee: ook een verzekering voor Frits afsluiten. Stel je voor dat hij van de trap glijdt en zijn poot breekt. Hoeveel zou dat wel niet kosten ……

Bezoekersverhaal: Help een muis!

Het verhaal gaat dat katten dol zijn op muizen. Katten zijn jachtdieren en gaan graag op muizenjacht. Boris, onze kater, is bang voor muizen. Als hij een muis ziet, zit hij zo wat in de gordijnen. Dit levert ook regelmatig gevaarlijke situaties op. In een normaal rijtjes huis zijn bijna geen muizen. Maar ik woon op een boerderij en daar lopen de muizen (helaas) toch wel regelmatig rond.

Op een dag was ik Boris weer eens kwijt. Hij verstopt zich regelmatig als hij een muis ziet, dus ik was niet zo ongerust. Maar ’s avonds was hij nog steeds niet te voorschijn gekomen. Waar zou hij toch zijn? Ik ging toch maar eens op zoek. Ik zocht overal in huis. Misschien zat hij opgesloten in een kamer of een kast. Maar nee, in huis was hij nergens. Waar zou jij toch zijn?

Plotseling kreeg mijn man een idee. De gierkelder was open geweest. Zou hij daar soms in zitten? Wij renden naar de gierkelder, openden het luik en keken naar binnen. We hoorden een zacht miauw. Boris had zich enkele uren in die vieze drab in leven gehouden. We hebben halsbrekende toeren uitgehaald om hem eruit te halen. We hebben hem direct naar de dierenarts gebracht en die heeft hem onderzocht. Er leek niets schadelijk te zijn, maar hij wilde hem toch graag een nachtje ter observatie.

Natuurlijk heb je alles over voor je huisdier, maar we waren toch een beetje bang voor de kosten. Hoe duur zou het worden? Gelukkig hadden we een huisdierenverzekering. Boris is weer helemaal hersteld en springt nog steeds in de gordijnen als hij een muis ziet.

Bezoekersverhaal: Zwarte katten brengen ongeluk

Ze zeggen wel eens dat zwarte katten ongeluk brengen. Mijn zwarte kat Moortje doet dat zeker niet. Ze heeft heel veel liefde en warmte in ons gezin gebracht. Wij zijn heel blij met haar en hebben veel voor haar over.

Moortje heeft daarnaast zelf alle geluk van de wereld. Moortje houdt ervan om ’s avonds en ’s nachts buiten te zijn en lekker op muizen jacht te gaan. Door haar zwarte vacht is ze niet goed zichtbaar voor het nachtelijke verkeer en ze is al een paar keer thuis gekomen met een kleine blessure. Vorige week was er niet het vertrouwde miauw bij de keukendeur toen ik voor het ontbijt beneden kwam. Dat was toch wel gek. Meestal stond Moortje bij de deur en wilde binnen gelaten worden.

Na het ontbijt ging ik de buurt in op zoek naar Moortje. Ze was nergens te vinden. Ik werd steeds ongeruster. Plotseling werd ik op mijn mobiel gebeld: de dierenarts. Moortje was gevonden en geïdentificeerd door haar chip. Ze was aangereden door een auto en had het ternauwernood overleefd. Iemand had haar gevonden en naar de dierenambulance gebeld. Zij hadden Moortje opgehaald en naar de dierenarts gebracht. De dierenarts had haar geopereerd en ze was in de dierenkliniek. Ik kon haar komen bezoeken.

Wat een geluk dat ik die chip heb laten plaatsen en dat er iemand zo attent was om de dierenambulance te bellen! Een ander geluk was, dat ik Moortje had laten verzekeren. Nu hoefde ik die dure rekeningen niet zelf te betalen. Zwarte katten brengen misschien ongeluk, maar onze Moortje heeft alle geluk van de wereld gehad. Als ze weer thuis is, probeer ik wel of misschien overdag op jacht wil gaan naar muizen.

Bezoekersverhaal: De 7 levens van onze kat

De 7 levens van onze kat
Een kat heeft 7 levens of zijn het er 9? Ik weet het niet meer. Maar onze kat Fred heeft er zeker veel. We hebben al zoveel kosten door hem gehad. Het begon toen we hem net kregen. De identificatiechip en de vaccinaties. Gelukkig hadden we hem gechipt, want hij is minsterns 10 keer weggelopen. Steeds kwam de chip goed van pas om hem weer thuis te brengen.

Daarna bleek dat Fred allergisch was voor een bepaald soort kattenvoer. Hij was slapjes, geen eetlust, niet lekker. Na divers bloed- en ontlastingsonderzoek bleek de allergie. Hij mocht alleen dieetvoeding. Superduur in vergelijking met de gewone blikjes en brokjes. Ook moeten erg goed opletten dat hij geen andere dingen eet dan alleen die voer. Als dit wel gebeurde moesten we weer naar de dierenarts.

Toen werd Fred steeds krols en besloten we om hem te laten castreren. Ook deze ingreep koste een behoorlijk bedrag. Gelukkig zat dit in ons verzekeringspakket.
Fred kreeg last van plasproblemen en last van nierstenen. Fred werd aangereden door een auto. Fred viel uit het openstaande raam toen jij een vogeltje wilde vangen. Fred …..

Zo langzamerhand zaten we steeds vaker met Fred bij de dierenarts of in de dierenkliniek voor een ingreep. Totdat Fred zo ziek werd dat we besloten om euthanasie te plegen. Dit lijkt net een klaagverhaal over hoeveel euro het onderhouden van een kat kost. Dit is niet zo. Fred is een lid van onze familie en heeft, net als ieder ander lid, een goede verzekering. De ziektekosten van Fred vielen heel erg mee. Wij hebben de 14 jaar dat Fred deel uitmaakte van ons gezin ontzettend van hem genoten.